Trouwen op het sterfbed

“Zijn jawoord was bijna niet meer hoorbaar”

  Eén van de meest bijzondere zaken die je meemaakt als je in de zorg werkt, is dat je mensen vaak treft op hun meest kwetsbare momenten. Dat mensen kwetsbaar zijn, betekent meestal ook dat ze emotioneel zijn. Ze kunnen bijvoorbeeld heel boos zijn op de wereld, wat je werk niet makkelijker maakt. Of juist heel verdrietig, om alles wat ze mee moeten maken. Maar alle heftige emoties liggen heel dicht bij elkaar en misschien ben jij wel degene, die die emoties nét ten goede kan keren.

 Verzorgend personeel is zich daar vaak heel erg van bewust. Maar er werken meer mensen in een ziekenhuis, die op hun beurt weer te maken krijgen met diezelfde emoties. Omdat ze de verhalen horen, omdat ze hun collega’s emoties zien beleven. Secretaresses, technisch personeel, receptionisten. Zo overkwam Tamara Lackin, secretaresse op de Maag-Darm-Lever-afdeling (MDL) in het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem het volgende verhaal;

“Een nieuwe lever zou voor hem zeker te laat komen”

 Tijdens de koffiepauze zat ik te kletsen met de verpleegkundigen van de MDL-afdeling. En zij vertelden het verhaal dat hun allemaal bezig hield. Het verhaal van de 42-jarige mijnheer op de afdeling, die het niet zou gaan redden. Hij had een ernstige leveraandoening en stond op de lijst voor transplantatie. Maar een nieuwe lever zou voor hem te laat komen. Hij was er bijzonder slecht aan toe en zou zeker gaan sterven. Dit soort verhalen grijpt je naar je keel. Hij was nog jong en dat maakt dat het allemaal zo dichtbij komt.

 Mijn collega’s vertelden dat de patiënt een soort laatste wens had uitgesproken. Hij had eigenlijk nog heel graag willen trouwen met zijn verloofde. Ook dat maakte het verhaal extra triest. Het laatste dat je wil, is dat er nog losse eindjes zijn in je leven, als je het overduidelijk niet meer gaat redden. Je wilt alles geregeld hebben en degenen waar je van houdt verzorgd achterlaten als het einde nadert. Maar deze mijnheer had daar gewoon écht geen tijd meer voor. Hem werd nog maar maximaal 48 uur gegeven.

 Het verhaal liet me niet los en ik besloot dat dit niet zo mocht aflopen. Ik heb de verloofde gevraagd of zij er mee instemde dat ik zou proberen of ze nog binnen 24 uur konden trouwen. Ze was dolgelukkig met dit verzoek, omdat ze zelf natuurlijk elke kostbare seconde bij haar liefde wilde blijven.

 Ik had me wel flink wat op de hals gehaald! De gemeente moest natuurlijk meewerken. Die moest iemand klaar hebben staan om de volgende dag het huwelijk te voltrekken. Maar ook de gemeente waar de twee vandaan kwamen moest meewerken. Zij kwamen speciaal naar Arnhem om alle papieren in orde te maken en te laten onderteken.

“En toen was die spannende dag daar”

Omdat het huwelijk binnen 24 uur zou gaan plaats vinden was er toestemming nodig van justitie. Die toestemming zou pas op zijn vroegst de volgende ochtend komen. Dus dat bleef spannend tot het laatste moment.

 Ik reserveerde het stilte centrum in het ziekenhuis. De diëtiste hoorde van het verhaal en zij zorgde voor een diner, zodat het toch een beetje op een echt huwelijksfeest zou lijken.

 ’s Avonds, thuis, heb ik nog een bruidsboeket geregeld en corsages.

 En toen was die spannende dag daar. Zou het gaan lukken? De bruid moest nog naar Justitie in het centrum van Arnhem om te horen of ze toestemming zouden krijgen. En die kregen ze! Om 14.00 uur precies zijn we naar het stiltecentrum gegaan. Ik gaf haar haar bruidsboeket en een corsage, die ze op zijn pyama speldde. De familie was er al en het stiltecentrum had bloemen neergezet. Prachtig was het! Maar wel nét op het nippertje. Hij kon nog maar amper hoorbaar praten. Maar iedereen om hem heen wist, dat dit was wat hij heel erg graag wilde. De ambtenaar van de burgerlijke stand heeft zijn bijna onhoorbare ‘ja’ dan ook goedgekeurd.

 De bruid vroeg me naderhand bij hun diner, om me te bedanken. Het was een korte ceremonie, maar zo verschrikkelijk bijzonder! Het zal nooit uit mijn geheugen verdwijnen en altijd een speciaal plekje in mijn hart behouden. Ik ben blij dat ik dit heb mogen doen voor deze mensen.

 Een dag later is onze patiënt overleden in het bijzijn van zijn vrouw.